Onderstaande column is verschenen in Control 03

Ik ben op zendingspad. Vol overtuiging verkondig ik de goede boodschap, met een grote glimlach op mijn gezicht. Er moeten zieltjes gewonnen worden. En dus ben ik op zendingspad. Zo was ik vorige week in een middelgrote gemeente aan de rand van het Groene Hart.

Het is een druilerige dinsdagochtend. Ik parkeer mijn auto op de parkeerplaats achteraf, die met het bordje ‘Bezoeker’, stap uit en ren door de regen naar de ingang van het statige pand. Voor ik kletsnat van de regen de draaideur binnenvlieg hou ik nog even in om het schitterende Duitse product dat de ruime parkeerplaats met het bordje ‘Directie’ bezet te bewonderen.

Binnen kijkt een vriendelijke dame mij vanachter een kitscherige ontvangstbalie aan: “Waarmee kan ik u van dienst zijn?” Ik vertel dat ik een afspraak met de directeur heb en wordt verzocht op de bank plaats te nemen. Vanachter de balie hoor ik zacht: “Het bezoek van de heer Pietersen in gearriveerd.”

Drie minuten later verschijnt een dame die waarschijnlijk de secretaresse van de heer Pietersen is. Ze leidt me via de lift, een lange gang en een deur met het bordje ‘Q.W.E. Pietersen – Directeur’ naar een imposant eikenhouten bureau. Daarachter een wat nurkse man van middelbare leeftijd die mij met een subtiel handgebaar op mijn plaats wijst. “Meneer Bakker, u bent drie minuten te laat, maar steek van wal.” Ik kan mijn enthousiasme over de goede boodschap nauwelijks meer intomen en stort een vloedgolf aan mogelijkheden en kansen over de zichtbaar geïmponeerde heer Pietersen uit. Als ik ben uitgeraasd is meneer Pietersen even stil, onder de indruk lijkt me. Missie geslaagd. Hij heeft het licht gezien. Yes!

Dan staat hij langzaam op, kijkt mij rechts aan en zegt met diepe stem: “Meneer Bakker, u doet het volgende. U stapt in uw auto, rijdt terug naar kantoor, kruipt achter uw computer, start het internet en typt www.wijdoengeenspelletjes.nl. Tot ziens.”