Onlangs hoorde ik een verhaal over een timmerman die jarenlang de melkkisten voor een grote zuivelfabrikant maakte. Niemand maakte betere kisten dan hij. Groot was dan ook zijn verbazing toen hij na jaren van trouwe dienst zijn grote klant naar hem toekwam en meedeelde dat hij voortaan niet meer de melkkisten hoefde te maken.  De zuivelfabrikant was overgestapt naar een andere leverancier, een kunststoffabriek. “Maar mijn kisten zijn toch onovertroffen?” vroeg de timmerman, “Niemand kan beter melkkisten timmeren dan ik.” De voormalige klant kon niet anders dan dit beamen: “U timmert het beste melkkisten, maar onze nieuwe leverancier voorkomt het beste dat de flessen breken.”

Het beeld van een uitgetelde en uitrustende soldaat in Afghanistan heeft verleden week World Press Photo gewonnen. De foto is geen typische nieuwsfoto, wat een tendens is volgens de volgers van de wedstrijd. Maandag 11 februari stond in de Volkskrant een voor veel ondernemers leerzaam interview met de fotograaf, Tim Hetherington. Hoewel, fotograaf, hij noemt zichzelf in het gesprek geen fotograaf, maar een verteller van politieke verhalen: “Mijn belangrijkste doel is communiceren met het publiek.” Dat opdrachtgevers fotografen steeds vaker vragen ook videobeelden te maken, iets waar veel fotografen grote moeite mee hebben, deert Hetherington niet: “In de fotojournalistiek wordt te veel op het verleden geteerd. Fotojournalisten hunkeren naar de invloed die ze ooit hadden. Ze moeten vooruit kijken, naar de nieuwe mogelijkheden die internet en televisie bieden. Hetjournalistieke verhaal staat voorop, en het is een feit dat sommige verhalen zich nu eenmaal beter laten vertellen met bewegend beeld en geluid dan in fotografie.”